คิดให้ชัดก่อนจ่ายเงินให้ใครก็ตาม

เหตุใดสิ่งเหล่านี้จึงมีอยู่

ทุกอย่างเหล่านี้ตอบคำถามที่ไม่เช่นนั้นแล้วใครบางคนคงต้องไปถาม ตัวแทนตรวจคนเข้าเมืองและต้องจ่ายเงิน หรือไม่ก็เดาเอาเอง ไม่มีข้อใดเป็นคำแนะนำ พวกมันคำนวณตัวเลขจาก ตัวเลขที่เผยแพร่ไว้ และตรวจสอบพฤติกรรมเทียบกับกฎที่เผยแพร่ไว้

ความแตกต่างนั้นคือหัวใจของการออกแบบทั้งหมด ภายใต้ section 280 ของ Migration Act 1958 การให้ immigration assistance ในออสเตรเลียเป็น ความผิดทางอาญา เว้นแต่คุณจะเป็น registered migration agent หรือ Australian legal practitioner VisaBid ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ดังนั้น เครื่องมือเหล่านี้จึงหยุดตรงจุดที่คำแนะนำจะเริ่มขึ้นพอดี: ตัวประเมินค่าใช้จ่ายจะบอกคุณถึง ค่าธรรมเนียมของ Department สำหรับครอบครัว 4 คน และจะไม่บอกคุณว่าควรยื่นหรือไม่

แต่ละอย่างใช้ทำอะไรจริง ๆ

ก่อนที่คุณจะจ่ายเงินให้ใครก็ตาม

The ตรวจสอบผู้ให้บริการ คือสิ่งที่ควรทำก่อน และใช้เวลาประมาณ หนึ่งนาที โดยจะถามสิบสี่คำถามเกี่ยวกับคนที่ขอเงินจากคุณ ไม่ใช่เกี่ยวกับ เคสของคุณ และทุกคำถามเชื่อมโยงกับกฎใน Code of Conduct หรือ Migration Act คนส่วนใหญ่ ที่เสียเงินให้กับผู้ให้บริการที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน น่าจะมองเห็นได้ตั้งแต่ บทสนทนาแรก จากคำตอบของคำถามแบบนี้

ก่อนที่คุณจะวางงบประมาณ

The เครื่องประเมินค่าใช้จ่าย แยกสองส่วนของราคาวีซ่าทุกใบอย่างชัดเจน คือ ค่าธรรมเนียมของ Department ซึ่งเท่ากันไม่ว่าใครจะยื่นคำขอของคุณ และ ค่าธรรมเนียมวิชาชีพ ซึ่งไม่เท่ากัน ข้อโต้แย้งเกือบทั้งหมดเกี่ยวกับค่าธรรมเนียมตรวจคนเข้าเมืองเกิดจาก การนำสองอย่างนี้มาปะปนกัน และใบเสนอราคาที่ไม่รวมค่าธรรมเนียมรัฐบาลอาจดูถูกกว่าหลายพัน เมื่อเทียบกับใบเสนอราคาที่รวมไว้

ก่อนที่คุณจะตกลงกับวันที่

The deadline planner นับย้อนกลับจากวันที่ เลื่อนไม่ได้ คุณค่าไม่ได้อยู่ที่การคำนวณ แต่อยู่ที่การเห็นตั้งแต่วันแรกว่าใบรับรองความประพฤติจากต่างประเทศ อาจใช้เวลาแปดสัปดาห์ แทนที่จะไปพบในสัปดาห์ที่เจ็ด

ก่อนที่คุณจะคิดว่าคุณมีไม่พอ

The เครื่องคำนวณคะแนน คำนวณคะแนนตามการทดสอบคะแนน skilled migration ที่เผยแพร่ไว้ โดยรายงานออกมาเป็นตัวเลขหนึ่งค่า ไม่ได้บอกคุณว่าตัวเลขนั้น เพียงพอหรือไม่ เพราะเรื่องนั้นขึ้นอยู่กับรอบการเชิญและอาชีพ และการตอบเรื่องนี้สำหรับ สถานการณ์ของคุณจะเป็นการให้ความช่วยเหลือด้านตรวจคนเข้าเมือง